آستان مقدس امامزادگان محمد محروق و ابراهیم (علیهما السلام) ـ نیشابور

به امامزادگان محمد محروق و ابراهیم (علیهما السلام) معروف می باشند.
امامزاده محمد محروق (علیه السلام) از نوادگان حضرت امام سجاد (علیه السلام) است که نام و نسب مبارک ایشان بر لوحی مستور بر سر روضه ایشان به این ترتیب نگاشته شده است: «هذا قبر الامام محمد بن محمد بن زید بن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب (علیه السلام)»(حاکم نیشابوری، 1375: 220).
طبق اسناد تاریخی، زید فرزند امام زین‌العابدین (علیه السلام) دارای چهار فرزند بود و محمد بن زید همان امامزاده محمد محروق (علیه السلام) است که در پی قیامی که ضد خلیفه وقت در خراسان صورت پذیرفت، به شهادت رسید و پیکر او را به آتش کشیدند و خاکستر آن را در محله تلاجرد از محله‌های قدیمی شهر نیشابور به خاک سپردند؛ لذا از این رو به محروق یعنی: سوخته معروف شده است. شهادت امامزاده به نقل از تاریخ الحاکم در سال دویست هـ.ق صورت گرفت و در اواخر همین سال حضرت علی بن موسی‌الرضا (علیه السلام) که به تقاضای مأمون عازم مرو بودند، در نیشابور قبر این امامزاده را زیارت فرمودند (سازمان اوقاف 1392) که به همین علت این مکان یکی از مهمترین قدمگاه‌های رضوی در نیشابور است.
علاوه بر این، امامزاده دیگری به نام ابراهیم (علیه السلام) نیز در این مکان دفن شده است که فرزند احمد بن موسی بن جعفر (علیه السلام) است. زندگانی امامزاده ابراهیم (علیه السلام)، طبق لوحه‌ای که در داخل حرم نصب شده، شجرنامه امامزاده به این شرح ذکر شده است که این بزرگوار در زمان ولی عهدی حضرت رضا (علیه السلام) در خراسان همراه با 450 نفر از بنی هاشم به ایران می‌آیند تا در امان باشند اما زمانی به خراسان می رسند که امام رضا (علیه السلام) به شهادت رسیده‌اند و لذا در جریان جنگی که با سپاهیان مأمون رخ می‌دهد به شهادت رسیده، در جوار امامزاده محروق (علیه السلام) نیشابور تدفین می‌شود. بنای آرامگاه ایشان در اندازه کوچک‌تر، متصل به مقبره امامزاده محروق است.
آستان امامزادگان محمد محروق و ابراهیم (علیهما السلام) است که در باغ بزرگ و با صفایی در جوار آرامگاه حکیم عمر خیام نیشابوری در چهار کیلومتری جنوب شرقی شهر کنونی نیشابور است و از سمت جنوب به جاده کدکن و از سمت غرب به بلوار عرفان (مسیر آرامگاه عطار) متصل است و ورود به آن از درب غربی این مجموعه صورت می‌گیرد، همچنین در این باغ، برخی از رجال و مشاهیر نیشابور دفن شده‌اند.
در کتاب تاریخ الحاکم و سیاق التواریخ در چند جا، مزار امام زاده محروق را در قبرستان تلاجرد نوشته‌اند، این محله از محلات بزرگ و پر رونق شهر نیشابور در سده‌های اولیه اسلامی محسوب می‌شده که تا حمله غزها در میانه سده ششم و انتقال شهر به شادیاخ رونقی داشته است (نعمتی،1383: 46).
خلیفه نیشابوری به نقل از کتاب طبقات سلمی و امام عبدالله الحاکم و رساله استاد ابوالقاسم و فریدالدین عطار محل قبر امامزاده محروق را قبرستان تلاجرد می‌نویسد (موید ثابتی، 1355: 35).
آستان امامزادگان محروق و ابراهیم (علیهما السلام) شامل یک گنبد نار بزرگ با ارتفاع ساقه 5 متر (متعلق به امامزاده محروق)، یک گنبد نار کوچک با ساقه کوتاه (متعلق به امامزاده ابراهیم) و یک ایوان بزرگ و رفیع رو به شمال به عرض داخلی 8/70 متر و ارتفاع حدودی 12 متر با قوس تیزه دار و کتیبه است که کف بنای ایوان به قدر یک پله از محوطه اطراف بنا بلندتر است و نرده سنگی قدیمی و محکم کوتاهی در جلوی آن نصب می‌باشد. این ایوان در هر طرف شامل یک حجره دو طبقه است و در جلوی آن ایوانکی قرار دارد و به طور کلی به صورت کوشکی زیبا در وسط چهارباغی مشجر در جوار آرامگاه خیام نیشابوری قرار دارد، که محور و ورودی اصلی این باغ از شمال به جنوب است.
پلان بنای بقعه به شکل مربع و شامل دو حرم، دو شبستان و پنج حجره در اطراف بقعه می‌باشد که فضای بقعه کوچک‌تر با یک گنبد تک پوسته و فضای بقعه بزرگ‌تر (در مرکز بنا) توسط یک گنبد دو پوسته گسسته (دارای آهیانه و خود) به ارتفاع 26 متر محصور شده است؛ به این صورت که سلسله مراتب فضایی ورود به بنا از ایوان اصلی، مستقیماً به مرکز بقعه (حرم امامزاده محروق) و از ایوانک شرقی، ابتدا به یک هشتی حجره مانند و سپس به حرم امامزاده ابراهیم (علیه السلام) و از ایوانک غربی به حجره شبستان است اما با وجود این، فضای دو حرم به صورت مجزا و در مجاورت هم قرار گرفته است و از طریق یک درگاه به همدیگر و از طریق سایر درگاه‌ها به حجره و شبستان‌های اطراف خود راه می‌یابد.
در نمای شمالی که بر روی ایوان و ایوانکی های اطراف آن قرار دارد، تزئینات گره کاری و یک کتیبه بر رخ بام ایوان دیده می‌شود که روی آن چنین نوشته شده است: «ذکر القدیم تعمیر علی بقعه‌ متبرک امام زاده محروق به فرمان ... با معاضدت وزارت فرهنگ و انجمن آثار ملی ایران انجام پذیرفت فی 1343 هـ.ق» که زیر آن دو قاب لچکی همانند کتیبه‌های واقع در پایه‌های اطراف ایوان، با نقوش اسلیمی هفت رنگ کار شده است و یک قاب نیز به صورت شبه هندسی دیده می‌شود.
تزئینات ازاره در ایوان‌های جانبی با تزئین کاشی معقلی با طرح هندسی طبل و سلی موج دار است که در دو اشکوب به صورت مشابه به هم کار شده است. در سقف ایوانک ها رسمی بندی با تزئین کاشی به رنگ‌هایی نظیر لاجوردی و زرد است که در نوع خود بسیار زیباست و در بلندای زیر ایوانک ها نیز کتیبه‌ای، حدیث ثقلین به نقل از پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) ذکر نموده است.
دو کتیبه نیز در طبقه فوقانی هر ایوانک قرار دارد که نوشته داخل ایوان سمت راست آیاتی از سوره آل عمران به شرح: «ادخلوها بسلام امنین. قال الله تعالی شانه: قل اللهم مالک الملک تؤتی الملک من تشاء و تنزع الملک ممن تشاء و تعز من تشاء وتذل من تشاء بیدک الخیر انک علی کل شی ء قدیر» و نوشته داخل ایوان سمت چپ: «انما یعمر مساجد الله من آمن بالله و الیوم الآخر و اقام الصلوة و اتی الزکوة و لم یخش الا الله فعسی اولئک ان یکونوا من المهتدین» است (توبه/ 18). در ایوان شمالی کاشی‌های زیررنگی لانه زنبوری عهد نادرشاه افشار وجود دارد و در هر یک نقوشی به کار برده شده که از این نوع کاشی در داخل بقعه امامزاده ابراهیم نیز استفاده شده است و ازاره ایوان حاشیه‌ای از کاشی معرق در زمینه لاجوردی و گل و برگ زرد و آبی دارد که در بالای ازاره مذکور نقش گره با کاشی معرق در زمینه سفید و لاجوردی و بسیار پر جلوه است. (مولوی، 1354). نوع گره این قسمت از نوع چهار شمسه سرمه دان است.
در بالاتر از نقش گره و شمسه ها کتیبه معرقی از عهد شاه طهماسب صفوی است. در زمینه کاشی لاجوردی و خط ثلث متوسط با کاشی سفید که از طرف راست ایوان "آیه مبارکه کرسی" را شروع کرده، کلمات آیه مبارکه تمام ضلع شمالی و قدری از ضلع غربی ایوان را فراگرفته و تا جمله ( ولا یؤده حفظهما و هو العلی) نوشته شده است، سپس با خط ثلث و کاشی زرد نوشته شده: «فی دوله السلطان الاعظم تراب آستان خیر البشر ابوالمظفر شاه طهماسب الصفوی الحسینی بهادرخان خَلَّد ملکه و سلطانه و افاض علی کافه البرایا عدله و احسانه» و این عبارت به طرف چپ ایوان رسیده و دو شعر از سعدی شیرازی را به همان اسلوب خط ثلث با کاشی سفید و زمینه کاشی لاجوردی چنین نوشته اند:
خدایا تو این شاه درویش دوست
که آسایش خلق در ظل اوست
بسی بر سر خلق پاینده دار
به توفیق طاعت دلش زنده دار
در دنباله کتیبه بعد از دو شعر مذکور نوشته شده است: « بنا هذه العماره سیادت و نقابت پناه الساعی میر کمال الدین بن میرشاه حسین یوسف محمد» و کتیبه بدون ذکر نام کاتب و سال بنا خاتمه یافته است و در لبه داخلی سقف ایوانک مدخل بقعه، کتیبه معرق بسیار نفیسی است که در زمینه کاشی لاجوردی و خط ثلث جلی با کاشی سفید نوشته شده است: «قال الله تبارک و تعالی فی کتابه الکریم، قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا» این آیه در طرف راست لبه داخلی است و در طرف چپ لبه داخلی ایوان مسطور است: «و هو الغفور الرحیم صدق الله العلی العظیم و صدق رسوله النبی الکریم و نحن علی ذلک من الشاهدین و الحمدالله رب العالمین» و در زیر این عبارت در سه جا با خط ثلث ریز نوشته شده احمد ـ النجفی ـ الزنجانی 1342( مولوی، 1354).
در بالای دری که در وسط اسپر ایوان است یک دهنه مشبک سازی با کاشی نصب شده و با کاشی معرق نقش ترنج درهم را به وجود آورده‌اند، این نقش بسیار جالب و خوشایند است و حاشیه لطیفی در چهار طرف مشبک دارد که در داخل حاشیه بازوبندها کلماتی به نام چهارده معصوم (علیهم السلام) با خط ثلث و کاشی معرق و الوان رقم شده است و در بین بازوبندها دوایری قرار دارد که یک در میان در وسط دایره کلماتی از اسماء خدا را نوشته‌اند و در هر دایره که نام خدا رقم شده، دایره بعدی را به نقش ستاره هشت پر مزین ساخته‌اند. در پایین مشبک در یک سطر با خط ثلث بر روی کاشی مسطور است: «ها هنا مرقد السید الشهید محمد بن محمد بن زید ابن الامام زین العابدین (علیه السلام) سنه 1382اهجری القمری»(مولوی، 1354). همچنین علاوه بر کتیبه های نفیس، در گوشه و کنار ایوان، نقوش اسلیمی مختلف با کاشی کاری بسیار نفیس به چشم می خورد. در نمای بیرون بقعه، دو گنبد دیده می‌شود که قسمت ساقه گنبد بزرگ‌تر، شامل تزئینات کاشی با طرح گره صابونی چهار و هشت و لوزی است و در روی پوسته آن، کاشی الوان با نقوش شمسه، لوزی است که درون آن با حروف معقلی مزین به نام‌های علی و ربی می‌باشد که بر روی ته رنگ فیروزه‌ای قرار دارد، همچنین پایه گنبد کوچک‌تر نیز دارای نقش کاشی، مزین به عبارت الحمد لله است؛ اما پوشش پوسته آن آجری است. کلیات تزئینات جبهه غربی و شرقی بقعه امامزاده محروق و ابراهیم (علیه السلام) (با در نظر گرفتن تفاوت متون بکار رفته در کتیبه‌ها) بسیار مشابه است و قسمت عمده آن با ترکیبی از آجر و کاشی به نام الله مزین است که به صورت کاشی کاری معقلی اجرا شده است. همچنین در قسمت پخی بین نمای شمالی و غربی، ترکیب حروف معقلی به نام الله محمد و علی با دور چین نواری، در گوشه‌ نما حد فاصل نمای شمالی و شرقی، نقش معروف به نقاشی سی ارگ یا سیلک کاشان و در جبهه جنوبی بقعه، نمای آجری ساده و 3 طاق نمای طرح معقلی وجود دارد.
علاوه بر این در هر دو جبهه غربی و شرقی، پنجره‌های ارسی با طرح گره سازی بصورت مشبک و از جنس چوب قرار دارد که لچکی‌های بالای طاق قوس با طرح شمسه و سرمه دان به نام امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام)، امام علی (علیه السلام) و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و نیز کلمه طیبه الله و محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) مزین شده است.
در نمای دیوار شرقی که مربوط به دوره مرمت پهلوی است، کتیبه‌های کاشی کاری شده‌ای قرار دارد که بخشی از آن در مرمت اوایل انقلاب توسط رنگ پوشیده شده است و در آن به تکمیل و تزیین بقعه امام زاده محروق و بنیان مسجد و احداث آرامگاه حکیم عمر خیام و مرمت کاشی‌کاری بقعه عارف ربانی شیخ فریدالدین عطار نیشابوری و احداث آرامگاه کمال الملک توسط انجمن آثار ملی در سال 1343 شمسی اشاره شده است. همچنین در نمای ضلع غربی، دو کتیبه کاشی کاری شده وجود دارد که در کتیبه اول جمله «یا اهل العالم قتل الحسین بکربلاء عطشانا» و در کتیبه دوم به مرمت دیوار غربی در سال 1357 توسط معمار محمد واعظی اشاره شده است.
در زیر پنجره مشبک ایوان اصلی درگاهی است که در و مدخل بقعه امامزاده محروق (علیه السلام) در انتهای دربند آن واقع شده است و در دو طرف این دربند، کاشی‌های ریز رنگی بسیار نفیس با حاشیه ترنج درهم دیده می‌شود و نقش کاشی‌ها مانند کاشی ازاره ایوان شرقی، شمسه هشت است که با رنگ‌های سفید و لاجوردی و سیاه و فیروزه‌ای بسیار دقیق و ظریف کار شده است( مولوی، 1354). همچنین در ردیف بعدی (در بالای ازاره ها) معرق کاری بسیار زیبایی به صورت گره هشت چهار لنگه مشاهده می‌شود که در نوع خود بسیار زیباست. در پشت در بند مدخل، کاشی معرق با طرح اسلیمی در زمینه لاجوردی با کاشی زرد و سبز زینت یافته که دو شعر درباره بانیان بنا در آن نوشته شده است.
وضع داخل بقعه بسیار ساده است و فقط در ازاره ای به ارتفاع 1/65 متر کاشی رنگی ظریف با طرح‌های لانه زنبوری و شمسه هشت پر (مانند ازاره ایوان بقعه) نصب شده است و دیوارهای چهار طرف بقعه را پس از آجرکاری با گچ سفید کرده‌اند. در زیر فیل گوش‌های طاق و در زوایای بقعه به جای مقرنس، رسمی بندی‌های ساده گچی کار شده است و سه دربند نیز در زیر سقف بقعه برای روشنایی داخل بقعه باز است که جلو این دربندها مشبک چوبی کام و زبانه دار گزارده‌اند. سطح داخل سقف گنبدخانه و حجره‌ها نیز با گچ پوشانده گردیده و فاقد تزئینات است ( مولوی، 1354). همچنین در کنار دیوار ضلع جنوب غربی فضای گنبد خانه (حرم اصلی)، یک سنگ یادبود که رد دو پا بر آن صیقل داده شده به نشان قدمگاه امام رضا (علیه السلام) نصب گردیده است.
در مدخل شبستان مقرنس کاری‌های گچی و در درون شبستان، رسمی بندی‌هایی از همین جنس در سقف شبستان بکار رفته است و یک عدد کتیبه سنگی نیز در دیوار بنا قرار دارد که در آن به مرمت و ساخت شبستان در سال 1119 قمری اشاره شده است و سایر دیوارها با ازاره سنگی و گچ پوشیده است.
در این بقعه چند اثر چوبی نفیس متعلق به دوره صفوی موجود است که وجود آن‌ها، زیبایی امامزاده را دو چندان کرده است، لذا با توجه به اهمیت این آثار، در این قسمت به طور مجزا به بررسی آن‌ها پرداخته می‌شود.
این در، در قسمت ایوان شمالی قرار دارد و منبت کاری شده از جنس چوب درخت گلابی است که در سال 978 هـ.ق تهیه شده است و نمونه‌ای از هنر در سازی نیمه دوم قرن دهم ه.ق و عهد صفوی را تداعی می‌کند که امتیازات، نازک کاری‌ها، ظرافت و خصوصیات آثار چوبی آن قرن را نشان می دهد. همچنین این در شامل دو لنگه است که هر کدام از آن‌ها شامل سه قسمت است، در روی دماغه در، کلمات محمد و علی را با خط کوفی منبت کرده‌اند و در بالا و پایین هر لنگه، کتیبه‌ای قرار دارد که در قاب روی آن، نقش ده تند سرمه دان قناس ( شعرباف: 1385) با شمسه ای در وسط، به کار برده‌اند. بر بالای لنگه راست، شعری به خط ثلث به شرح:
« گشاده باد به عزت همیشه این درگاه
به حق حرمت و قدر علی ولی الله»
و در بالای لنگه چپ نیز این شـعر منبت گردیده اسـت:
« بر روی اهل دل در دولت گشاده باد
این در بروی اهل سعادت گشاده باد »
و در قسمت پایین لنگه راست این در، مرقوم شده ( هذه روضه مبارکه لیس فی الکائنات ثانیها فی شهور، سنه 978) که عبارت لنگه چپ نیز، این شعر است:
«دیده روشن ز خاک این در شد
شکر کـاین دولتم میسر شد»
باب غربی بقعه بین حرم امامزاده محروق (علیه السلام) و حرم امامزاده ابراهیم (علیه السلام) قرار گرفته است که یکی از نفایس هنری نیمه دوم قرن دهم ه.ق و از نظر هنر و ظرافت قابل قیاس با در طرف شرقی نیست و با اینکه منبت کار و نجار هر دو در، یک نفر است در تهیه این در، دقت، ظرافت و هنرمندی بیشتری بکار برده شده است و از لحاظ نقش و خط و اسلیمی‌ها و تزیینات دیگر نیز بسیار عالی است. هر لنگه این در شامل سه قسمت است و کتیبه‌ای در بالا و پایین دارد و در تنکه وسط نقش ده کند را با طرح برگ چناری (شعرباف، 1385) نمایانده است و روی دماغه با خط کوفی الله اکبر را مکرر نوشته و در وسط دماغه کلمه محمد و نقشی شامل چهار علی با خط کوفی برجسته ظاهر ساخته است.
در کتیبه لنگه راست در بالا با طرح اسلیمی و خط ثلث بسیار عالی نوشته شده: قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم و در لنگه چپ در ادامه آن، به همان اسلوب نوشته شده : انا مدینه العلم و علی بابها و در کتیبه پایین در لنگه راست با خط ثلث زیبا مرقوم است : هذه باب من ابواب الجنان و در لنگه چپ نوشته شده : روضه من روض باب الرحمه و الرضوان که با خط اسلیمی برجسته زینت یافته است و در پاسار دوم سمت راست لنگه در، با خط نسخ برجسته نوشته شده : شکسته بندی این در که کرد، امام قلی، و در پاسار چپ: ز نسل مالک اشتر غلام خاص علی و سال تهیه در، 976 هـ.ق ذکر شده است(مولوی، 1354).
از دیگر درهای چوبی این بقعه می توان به در چوبی بین حرم امامزاده محروق و شبستان آن اشاره کرد که با توجه به تزیینات ساده تر آن نسبت به موارد ذکر شده کمتر مورد توجه است.
در وسط بقعه امامزاده محروق، ضریحی از جنس نقره است. سابق بر این بجای آن، صندوق چوبی بزرگی قرار داشته که بسیار محکم و بطور مشبک و کام و زبانه ساخته گردیده بود و دریچه ای در طرف پایین داشته که می توانستند از این دریچه به داخل آن روند، پهنای صندوق 3/54 متر، درازای آن 4/7 متر، بلندیش تا زیر دور صندوق 1/8 متر و تا تیزه بالای صندوق 2/8 متر بوده و در طرف مشرق آن، بر روی چوب با خط نستعلیق بسیار زیبا (در اطراف دریچه) شعری درباره سازنده ضریح [ابوتراب] نوشته شده است. این صندوق به خاطر ارزش تاریخی و هنری آن، در سال اخیر به موزه نیشابور انتقال یافته است.
اَلسَلامُ عَلَیکُم اَیُهَا السّادَةُ الاَزکِیاءُ، اَلطّاهِرونَ الاَولِیاءُ وَالدُّعاةُ الاَحفِیاءُ؛ اَشهَدُ اَنَّکُم قُلتُم حقَّا، وَنَطَقتُم حَقّاً وَصِدقاً وَدعَوتُم اِلی مَولایَ وَمَولاکُم، عَلانِیَةً وَسِرَّا، فازَ مُتَّبِعُکُم، وَنَجا مُصَدِّقُکُم، وَخَابَ وَخَسِرَ مُکَذِّبُکُم، وَالمُتَخَلِفُ عَنکُم، اَشَهدوا لی بِهذِهِ الشَّهادَةِ، لِاَکونَ مَنَ الفائِزینَ بِمعرِفَتِکُم وَطاعَتِکُم، وَتَصدیقِکُم وَاتَباعِکُم، وَالسَّلامُ عَلَیکُم یا سادَتی وَاَبناءَ ساداتی، اَنتُم بابُ اللهِ المُؤتی مِنهُ، وَالمَأخوذُ عَنهُ، اَتَیتُکُم زائراً، وَحاجاتی لَکُم مُستَودِعَةً، وَها اَنَا ذا اُستَودِعُکُم دینی وَاَمانَتی، وَخَواتیم عَمَلی، وَجَوامِعَ اَمَلی اِلی مُنتَهی اَجَلی، وَالسَّلامُ عَلَیکُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَرَکاتُه.
***
سلام بر شما ای بزرگان پاک و مطهر و اولیاء الهی و ای دعوت کنندگانی که نهایت اکرام و الطاف و عنایات را روا داشتید، شهادت می دهم که شما به حق سخن گفته اید و راستگو بوده اید و به حق و راستی نطق نمودید و به سوی مولایم و مولایتان آشکارا و نهان دعوت کرده اید، رستگار و پیروز گشت کسی که شما را پیروی کرد و نجات یافت هر کسی که شما را تأیید کرد، ناامید و زیان دید آن که شما را دروغگو دانست. و آن که از شما روی گردانید، شاهد گواهی من باشید تا این که از رستگاران باشم به واسطه شناخت و اطاعت و تصدیق شما و تبعیت از شما. سلام بر شما ای سروران من و فرزندان سروران من، شما درهای الهی هستید که مردم از آن درها وارد می شوند و از میان آن درها به سوی خدا می روند و شما درهایی هستید که از آن درها دینمان و احکام الهی را می گیریم. به زیارت شما آمده ام و حاجت ها و خواسته هایم را نزدتان به ودیعت نهاده ام، من اینک دین و امانتم را و عاقبت کارهایم را و تمامی آرزوهایم را تا پایان حیاتم و هنگام مرگم در نزد شما به ودیعت می نهم و سلام و رحمت و برکات خداوند بر شما باد.
استان خراسان رضوی ـ شهرستان نیشابور ـ بخش مرکزی ـ شهر نیشابور.
ارسال اطلاعات برای امامزاده
شما می توانید برای تکمیل اطلاعات پرتال امامزادگان و بقاع متبرکه ایران اسلامی برای این امامزاده اطلاعات وارد نمایید.
لطفا توجه بفرمایید که اطلاعات شما موثق و همراه با منابع باشد.
اطلاعات شما پس از تایید و ویرایش نهایی  در سایت بارگزاری خواهد شد.
   نوع اطلاعات:
 




mehrab motavally